+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم دی ۱۳۹۰ ساعت 9:13 توسط دکتر سهیلا کیاسی
|
چقدر عجیبه
چقدر عجیبه که تا وقتی مریض نشی کسی برات گل نمی آره
چقدر عجیبه که تا وقتی گریه نکنی کسی نوازشت نمی کنه
چقدر عجیبه که بی بهانه کسی هیچوقت برات هدیه نمی خره
چقدر عجیبه که تا وقتی فریاد نکنی کسی به طرفت بر نمی گرده
چقدر عجیبه که تا وقتی بچه نباشی کسی برات قصه نمی گه
چقدر عجیبه که تا وقتی بزرگ نباشی کسی به قصه ات گوش نمی ده
چقدر عجیبه که تا وقتی قصد رفتن نکنی کسی به دیدنت نمیاد
چقدر عجیبه که تا وقتی نمردی کسی تو رو نمی بخشه
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم دی ۱۳۹۰ ساعت 8:56 توسط دکتر سهیلا کیاسی
|
او خوشبخت بود.
او خوشبخت بود. چون هيچ سؤالي نداشت. اما روزي سؤالي به سراغش آمد. و از آن پس خوشبختي ديگر، چيزي كوچك بود.
او از خدا معني زندگي را پرسيد. اما خدا جوابش را با سؤال خودش داد و گفت: «اجابت تو همين سؤال توست. سؤالت را بگير و در دلت بكار و فراموش نكن كه اين دانهاي است كه آب و نور ميخواهد.»
او سؤالش را كاشت. آبش داد و نورش داد و سؤالش جوانه ...زد و شكفت و ريشه كرد. ساقه و شاخه و برگ. و هر ساقه سؤالي شد و هرشاخه سؤالي و هر برگ سؤالي.
و او كه روزي تنها يك سؤال داشت؛ امروز درختي شد كه از هرسرانگشتش سؤالي آويخته بود. و هر برگ تازه، دردي تازه بود و هر باز كه ريشه فروتر ميرفت، درد او نيز عميقتر ميشد.
فرشتهها ميترسيدند. فرشتهها از آن همه سؤال ريشهدار ميترسيدند.
اما خدا ميگفت: «نترسيد، درخت او ميوه خواهد داد؛ و باري كه اين درخت ميآورد. معرفت است.
فصلها گذشت و دردها گذشت و درخت او ميوه داد و بسياري آمدند و جوابهاي او را چيدند. اما دردل هر ميوهاي باز دانهاي بود و هر دانه آغاز درختيست. پس هر كه ميوهاي را برد دردل خود بذر سؤال تازهاي را كاشت.
«و اين قصه زندگي آدمهاست» اين را فرشتهاي به فرشتهاي ديگر گفت.
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم دی ۱۳۹۰ ساعت 8:54 توسط دکتر سهیلا کیاسی
|
علم فیزیک دروغ میگوید
وقتی آدما میگن بارون رو دوست داریم ولی تا بارون میاد چتر باز میکنن
وقتی میگن پرنده رو دوست داریم ولی تو قفس نگهش میدارن
باید از دوست داشتن آدما ترسید
اگر کاسبی نیست که دوست بفروشد
در عوض آنقدر دوستان کاسب هستند که تو را به پشیزی بفروشند
حرف هایم را تعبیر میکردی... سکوتم را تفسیر... دیروزم را فراموش... فردایم را پیشگوئی...
به نبودنم مشکوک بودی... در بودنم مردد... از هیچ گلایه میساختی ...از همه چیز بهانه...
من کجای این نمایش بودم؟
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم دی ۱۳۹۰ ساعت 8:49 توسط دکتر سهیلا کیاسی
|
وبلاگی که پیش روی شماست به منظور انتشار آخرین اخبار ، اطلاعات علمی و پژوهشی،مقالات یادداشت و نقد در زمینه مدیریت و کارآفرینی فرهنگی و حوزه های مربوطه ایجاد شده است.